Rozdział 3. Moje techniki

  1. Osobista preparacja – jak poszukiwać możliwości. Mechanika ust, mechanika palców, mechanika instrumentu, mechanika zdarzeń, mechanika przestrzeni.
  2. Używanie technik w różnych ujęciach. Deformacja dla ekpresji tekst.
  3. Notacja dla oryginalnych technik
  4. „Freak standard” czyli próba kodyfikacji naśladownictw, emocji, zwierząt, typów ludzkich, interpretowanych poprzez „modulowanie słowem” stworzonych technik oraz ich syntetyzowanie w ramach „dodawania 1 + 2”
  5. Etiudy z własnych technik. Ćwiczenie dziwności dźwiękowej.
  6. Układanie technik w ciągi + + + +
  7. Porównywanie dziwnych dźwięków z realnymi przestrzeniami dźwiękowymi – „wchodzenie w przestrzeń” – drzwi, łazienka, kuchnia – bazy dźwięków
  8. Prezentacja „przestrzenna” technik – wykonywanie z publicznością, która otrzymuje własne głosy.
  9. Prezentacje technik przy użyciu moich „podstawowych narzędzi prezentacji”
  10. Techniki „dziwne” a „klasyczne” problemy interpretacji muzycznej.
  11. Proponowana forma koncertowa.

Mam swoją listę 100 technik, które powstały na bazie osobistych poszukiwań różnych rozwiązań dla podstawowych brzmień i technik klarnetu. Założenie wyjściowe to dodatkowa preparacja zaistniałego stanu rzeczy czyli poznanych technik. Do takich współczesnych podstaw należą na przykład multifony, slapy, ćwierćtony, wdmuchiwane powietrze do klarnetu, gra na instrumencie i jednoczesne śpiewanie. W ramach tych podstaw możemy budować kombinacje multifon + slap, multifon + ćwierćton, multifon + wdmuchiwane powietrze, multifon + śpiewanie. Zastosowana jest tu więc metoda dodawania, którą opisywałem w rozdziale o zapisie etiud.

multifon + slap

Killllka tkka dźwięków je- jed- jednocześnie dotknij stopa, udo i głowa dźwięków fffff oraz suchy slap PPPP T multi – slap – multi slap.

A terazzzzzzz! Autorska technika + wyżej wymienione przykłady. Pytanie wyjściowe: „czy można zestawić ze sobą slap + gwizdanie + zęby na stroiku”?

multifon + ćwierćton

Zachodzi tu ewidentna interpretacja pojęcia slap przez udźwięcznione brrr + plucie. Zerknijmy sobie teraz na kilka takich zestawień i ćwiczeń pozwalających wejść w tematykę „mechaniki ust”.

mechanika ust

A terazzzzzzz! Połączymy sobie zagadnienie „mechaniki ust” z pojęciem „mechaniki palców”. Nie skupiamy się tutaj na konkretnych dźwiękach instrumentu lecz na tworzeniu specyficznego ruchu palców, który to w połączeniu z autorskimi technikami ma prowadzić nas do pojęcia plastycznej struktury brzmienia. Oto przykład programowania ruchu palców:

mechanika palców

Takie prezentowanie gry na klarnecie w ramach pewnego układu kształtów należących do relacji instrument - muzyk - przestrzeń pozwala na inne inspirowanie muzyki. Dźwięk, mający swoje źródło w szeroko pojętym poruszeniu, fizyce ruchu a jeszcze dalej w przestrzeni inspiracji, która ewidentnie w wyobraźni nosi znamiona rzeczywistego przesuwania po skali możliwości, staje się zjawiskiem poddawanym dynamicznemu uplastycznieniu. Jest to możliwe tym bardziej, że postrzeganie techniki klarnetowej jako pewnego punktu w procesie zdarzeń, reagującego na pozostałe mechaniki takie jak mechanika zdarzeń i mechanika przestrzeni, pozwala na budowanie tak zwanych instalacji klarnetowych wchodzących niejako w przestrzeń. Oto przykłady takiego mieszania czterech wymiarów: mechaniki ust, instrumentu, zdarzeń oraz przestrzeni.

Używanie autorskich technik prowadzi do poszerzania pojęcia preparacji instrumentu

Używanie autorskich technik prowadzi do poszerzania pojęcia preparacji instrumentu w ramach proponowanego przez klarnecistę systemu. Dla mnie najbardziej interesującym tematem jest kwestia deformacji brzmienia w celu poszerzenia spektrum ekspresji na instrumencie. Osiąganie przeróżnych efektów w tym temacie polega na poszukiwaniu skali możliwości dla poszczególnych technik, których to walory wydobywane są przez eksperymentalne zestawianie brzmień z siłą słowa. Rozpisywanie skali możliwości obrazuje nam ekstrema, z którymi mamy do czynienia a słowo wydobywa niuans i nasyca brzmienie instrumentu. Właśnie ekstremalne zestawianie ze sobą konwencji takich jak:

Tak zaawansowane wydobywanie dźwięku z instrumentu ukierunkowujące grę na obszary prawdopodobnie nie zbadane

Tak zaawansowane wydobywanie dźwięku z instrumentu ukierunkowujące grę na obszary prawdopodobnie nie zbadane (ciągłe eksperymentowanie i poszukiwanie zestawień na zasadzie układania liczb w skali możliwości i na liście technik 1, 4, 7, 8, 31, 23) pozwala na poddanie się duchowi muzyki współczesnej, jej nurtom związanym z ciągłym poszukiwaniu. Powstaje wiec pytanie czy zapisując muzykę na pieciolinni można oddać specyfikę takiego rodzaju dynamicznej preparacji opartej na ciągłej syntezie jednej techniki przez drugą? Moim zdaniem nie, nie jest wystarczające podawanie muzykowi informacji na temat wysokości dźwięku, artykulacji, dynamiki oraz rytmu. Potrzebne są podpowiedzi dotyczące ruchu i ewolucji dźwięku opierające się na tym co sprawdzone czyli na wyżej wymienionych elementach zapisu ale również na rozwiązaniach graficznych, słownych i zdjęciach. Oto możliwości moich autorskich technik w zestawieniu z grafiką, słowem dodatkowym oraz ze zdjęciami.

ak pomyślane zapisywanie przeróżnych zdarzeń dźwiękowych nieuchronnie kieruje muzykę do pojęcia "freak standard"

Tak pomyślane zapisywanie przeróżnych zdarzeń dźwiękowych nieuchronnie kieruje muzykę do pojęcia „freak standard”. Dziwności bowiem należy usystematyzować tak by mogły wchodzić w konkretny dialog z tradycją muzyczną. Tylko w ten sposób eksperyment ma szansę na wydobywanie wartości ukrytej pod warstwą nieprzyjemnych pisków.

Spróbujmy teraz poukładać moje autorskie techniki

Spróbujmy teraz poukładać moje autorskie techniki próbując wydobyć z proponowanych ciągów struktury rytmiczne inspirowane bit boksem. Oto lista tych technik od 1 do 100. Zbudujemy teraz ćwiczenia próbujące zbierać odrębne techniki w jedną całość. Będzie to niewątpliwie ćwiczenie dziwności dźwiękowej.

Ponieważ wyżej wymienione techniki swoim charakterem zbliżają się do dźwięków naturalnych występujących w przestrzeni

Ponieważ wyżej wymienione techniki swoim charakterem zbliżają się do dźwięków naturalnych występujących w przestrzeni chciałbym podjąć próbę wtopienia się w otoczenie wywołując różnego rodzaju współbrzmienia. Potarcie na przykład można bowiem naśladować i rozwijać w ramach pewnego dialogu na linii instrument i przedmiot.

Techniki autorskie w sposób szczególny mogą być zainspirowane do istnienia gdy będą wykonywane przez publiczność

Techniki autorskie w sposób szczególny mogą być zainspirowane do istnienia gdy będą wykonywane przez publiczność czynnie uczestniczącą w koncercie. Prośba na przykład o super wysokie gwizdanie może mieć swoje miejsce w partyturze przestrzennej przygotowanej specjalnie na koncert. Gram trzy dźwięki + spokojne super wysokie gwizdanie z publicznością + nagły dźwięk. Każdy uczestnik koncertu widząc i czując swój własny wkład w tworzenie utworu przyczynia się do poszerzania definicji sakrum sceny. Ktoś kto się nie zna, nie muzyk, czy to biolog czy fizyk czy sportowiec mając do czynienia z dźwiękami bliskimi przestrzeni, ma możliwość na muzyczną interakcję. Nie jest to możliwe w muzyce tak zwanej klasycznej gdzie wirtuozeria, elitaryzm przekazu, doniosłość i powaga utworu powodują przygniecenie słuchacza powagą. Nie ma on możliwości wniknięcia w strukturę muzyczną. Jest ona bowiem ukryta dla specjalistów. Odbieramy więc muzykę i sztukę w sposób wrażeniowy, pozbawiony tego co niosła w sobie kiedyś czyli aspektu funkcjonalności występującej we wspólnocie uczestników koncertu. Szaman uderzając w bęben sprawiał iż jego publiczność wierzyła w możliwość interakcji, w tym przypadku relacji z duchami. Mi chodzi o relację z interpretowanym słowem na poziomie „publiczność jako…” lub „używam … dla wyrażenia …”. W takim ujęciu techniki autorskie mają za zadanie „mówić” do publiczności w sposób przestrzenny czyli zawieszony w przestrzeni.


Video

Moje techniki / My techniques

nuty1

nuty1 | nuty2

nuty1

nuty1

nuty1

nuty1

  1. Whistling + teeth on the reed 0.00 – 0.10
  2. Aeroplane 0.10 – 0.20
  3. Donald Duck 0.20 – 0.30
  4. Farting + sound 0. 30 – 0.40
  5. Vowels + breathing 0. 40 – 0.50
  6. Spitting 0. 50 – 1.00
  7. Nervous 1.00 – 1.10
  8. Sentimental 1.10 – 1.20
  9. Calm 1.20 – 1. 30
  10. Bad 1. 30 – 1.40
  11. Delicate 1. 50 – 2.00
  12. Happy 2. 00 – 2. 10
  13. Sad 2. 10 – 2. 20
  14. Crying 2. 20 – 2. 30
  15. Screaming 2. 30 – 2. 40
  16. Mad 2. 40 – 2. 50
  17. Sex 2. 50 – 3. 00
  18. Hooligan 3. 00 – 3. 10
  19. Old woman 3. 10 – 3. 20
  20. Child 3. 20 – 3. 30
  21. Old man 3. 30 – 3. 40
  22. Decided 3. 40 – 3. 50
  23. Sedated 3. 50 – 4. 00
  24. Pressure 4. 00 – 4. 10
  25. General 4. 10 – 4. 20
  26. Longing 4. 20 – 4. 30
  27. Air inlet 4. 30 – 4. 40
  28. Talking instrument 4. 40 – 4. 50
  29. Jazzy 4. 50 – 5. 00
  30. High pressure 5. 00 – 5. 10
  31. Quake 5. 10 – 5. 20
  32. Frullato + vibrato 5. 20 – 5. 30
  33. Movement of mouthpiece in mouth 5. 30 – 5. 40
  34. End of sound with A! 5. 40 – 5. 50
  35. Too high, too low 5. 50 – 6. 00
  36. Azerbaijan 6. 00 – 6. 10
  37. Shakuhachi 6. 10 – 6. 20
  38. Ben Webster 6. 20 – 6. 30
  39. Bad fingering 6. 30 – 6. 40
  40. Bad staccato 6. 40 – 6 50
  41. Fast repetitions 6. 50 – 7. 00
  42. Touching the palate 7. 00 – 7. 10
  43. Power 7.10 – 7. 20
  44. Low repetitions 7. 20 – 7. 30
  45. Second tongue 7. 30 – 7. 40
  46. Phlegm 7. 40 – 7. 50
  47. Fast structure – 7. 50 – 8. 00
  48. Voice eeeeeeeeeee 8. 00 – 8. 10
  49. Tuva + frullato 8. 10 – 8. 20
  50. High voice + high tone 8. 20 – 8. 30
  51. Touch of the reed 8. 30 – 8. 40
  52. Eating 8. 40 – 8. 50
  53. High double staccato 8. 50 – 9. 00
  54. Machine gun – 9. 00 – 9. 10
  55. Beat box 9. 10 – 9. 20
  56. High and low tone 9. 20 – 9. 30
  57. Cat 9. 30 – 9. 40
  58. Cow 9. 40 – 9. 50
  59. Dog 9. 50 – 10. 00
  60. Hen 10. 00 – 10. 10
  61. Horse 10. 10 – 10. 20
  62. Sheep 10. 20 – 10. 30
  63. Monkey 10. 30 – 10. 40
  64. Doo-goo, doo-goo 10. 40 – 10. 50
  65. Inuit (Eskimo) 10. 50 – 11. 00

„Etiudy” finansowane są w ramach Stypendium Artystycznego przyznanego mi przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy.Urząd Miasta Stołecznego Warszawy

design © 2011-2013 estetyczny.net