Zapis

Pracując nad „Etiudami na klarnet i klarnet basowy inspirowanymi beatboxem oraz współczesną literaturą muzyczną” zauważyłem, iż zapis, który znałem do tej pory czyli klasycznie rozumiana nuta, rytm oraz oznaczenie ekspresyjne są niewystarczające dla efektu, który chciałbym osiągnąć. Brzmienia, które osiągają beatboxerzy są nie do opisania poprzez dookreślenie nuty ponieważ fundament, od którego wychodzą opisany jest przez określenia w muzyce współczesnej nie używane. Musiałem więc stworzyć odpowiednią notację oddającą charakter moich poszukiwań. Zapis, który stosuję opiera się na pojęciu przestrzeni gdyż wykonawca odczytuje intensywność pojawiania się poszczególnych elementów etiudy poprzez odległość pomiędzy nimi.

Tempo w moim zapisie sterowane jest poprzez zastosowanie stopera.

Tempo w moim zapisie sterowane jest poprzez zastosowanie stopera. Wykonanie danej sekwencji dźwiękowej na przestrzeni jednej sekundy oznacza jak najszybsze wpasowanie, dwóch mniej intensywne, trzech jeszcze mniej intensywne i tak dalej.

Ekspresję i dynamikę opisuję przez budowę „kwadratu”, w który wpisane jest dane brzmienie lub gest.

Ekspresję i dynamikę opisuję przez budowę „kwadratu”, w który wpisane jest dane brzmienie lub gest. „Kwadrat” ten zmienia się w zależności od stosowanej ekspresji. Zaprezentuję przemianę jego kształtu na podstawie inspiracji pojęciem „krzyku”.

Umiejscowienie gestu, dźwięku w przestrzeni strony ma znaczenie również dla wysokości wykonania danego elementu

Umiejscowienie gestu, dźwięku w przestrzeni strony ma znaczenie również dla wysokości wykonania danego elementu. Wyżej względem elementu poprzedniego lub niżej oznacza stosowanie odpowiednich wysokości.

Szablony muzyczne

W ramach zapisu stosuję szablony czyli pomocne w wyrażaniu struktury grania szkice przeznaczone do wypełniania.

Ze względu na tworzenie utworów w ramach tak zwanej edukacji komponowanej wpisuję do partytury również słowa, zdania wypowiadane w ściśle określony sposób wynikający z sensu muzycznego całego przebiegu. Jest to więc tak zwane „umuzycznienie problemu”, wpisanie wypowiedzi w przebieg muzyczny.

Całość mojego zapisu określić mógłbym jako „komiksowy” gdyż zawarte są w nim uwagi dotyczące również specyficznej interakcji z publicznością, dynamicznego działania w przestrzeni. Elementy te rządzą się specyficzną ekspresją dlatego też nie mogą być zapisane tylko przez nuty.


Improwizacja

Każdy z rozpisanych elementów etiudy jest przeznaczony do wykonania jednak z drugiej strony poddany ma być improwizacji rozumianej jako gra z proponowanymi przeze mnie elementami. Gra to przestawianie, powtarzanie, słuchanie i proponowanie podobnych rozwiązań muzycznych zawartych w charakterze mojego zapisu.


Wyobraźnia

Wyobraźnia ma ogromne znaczenie w momentach gdy określenie muzyczne dookreślone dokładnie łączy się z opisem abstrakcyjnym takim jak określenie słowne sucho lub jego graficzny odpowiednik. Należy wtedy w wyobraźni dokonać syntezy tych dwóch pojęć - konkretnego i abstrakcyjnego. Zakładam, że taka praktyka ma prowadzić do poszerzania definicji ekspresji muzycznej i jej deformacji.


Dodawanie

Dodawanie jest wypadkową zastosowania wyobraźni w procesie interpretacji etiud. Grając linię danej sekwencji otrzymujemy polecenia łączenia jej w czasie rzeczywistym z inną proponowaną linią. Nie widzę możliwości zapisania tej sytuacji przez zapis „klasyczny” gdyż pojawia się tu problem wzajemnego oddziaływania dźwięków, inspirowania, interpretacji 1 i 2. W etiudach więc wymagany jest od muzyka wysiłek nie tylko techniczny dotyczący wykonywania danych fragmentów lecz również wysiłek twórczy prowadzący do prawdziwego wnikania w strukturę problemu poszczególnych ćwiczeń.


„Etiudy” finansowane są w ramach Stypendium Artystycznego przyznanego mi przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy.Urząd Miasta Stołecznego Warszawy

design © 2011-2013 estetyczny.net